Ilekroć zdarza się nam coś skrytykować, niemal zawsze dostajemy następującą odpowiedź: źtobie to się nigdy nic nie podoba!”, gdy tymczasem pod krytykę poddaliśmy dopiero kilka znaczących rzeczy. Oprócz tego zdarzyło nam się parę również pochwalić.
Więc o co tyle szumu? Oczywiście, że mamy prawo do buntu, do wypowiadania swoich poglądów, swoich racji, do przekazania innym swego indywidualnego toku myśleniowego. Jednak, słusznie czasem zostajemy skarceni, że przesadzamy.
Nie wolno doprowadzić do takiej sytuacji, że negatywnych komentarzy padających z naszych ust będzie dwa razy więcej niż tych pozytywnych. Wtedy jest to przegięciem, bo nikt chyba nie lubi słuchać wyłącznie samego narzekania, więc z czasem nasze otoczenie, któremu źchwalimy” się swoim źbyciem fajnym”, przestanie nas traktować poważnie, jako równorzędnego partnera do rozmów.
Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że osoby, przy których odkrywamy się z naszym prawdziwym źja”, zaczynają, słusznie z reguły, podejrzewać, że skoro przy nich używamy tylu różnych zgryźliwych tekstów na czyjś temat, to czemu nie mielibyśmy tego samego czynić w innym towarzystwie – i to w odniesieniu do tamtych. I kółko się zamyka. Dlatego, komentując coś, należy się nie raz, nie dwa nawet, po prostu porządnie ugryźć w język. Albo go sobie porządnie wyparzyć – kto co woli. Bo zamiast być źcool” i źtrendy”, wyjdziemy po prostu na frajerów, których tekstów nikt nie bierze na serio.
Nikomu się nawet nie śni, aby się tym chociaż przez chwilę przejąć. Bo stara prawda mówi, że prawda boli. Ale tylko wtedy, gdy się słyszy ją z ust osoby poważnej. A nie jakiegoś źwyrzutka z piekła”.
Marta Akuszewska
