Jesteśmy ludźmi i nie zawsze wszystko, czego się podejmujemy przynosi pozytywny, zadowalający nas efekt. Często wychodzimy na czymś jeszcze gorzej niż można by się było tego spodziewać. Błądzenie i zbaczanie z dobrej drogi jest rzeczą ludzką i naturalną, każdemu się to może przytrafić prędzej czy później. Od czasu do czasu. Jest jednak w tym wszystkim pewien ukryty sens, niczym filozofia życia.
Jeśli coś robimy nie tak, jak trzeba, to znak, byśmy się natychmiast zrehabilitowali i nie tylko próbowali owy błąd naprawić, ale także go jakoś zadośćuczynić. Nie twierdzę tutaj, że powinniśmy od razu wszyscy robić źle tylko po to, żeby na siłę uczyć się na własnych błędach. Nie, nie o to chodzi, żeby specjalnie podkładać sobie kłody pod nogi.
Jednak, gdy już przydarzy się nam jakaś przykra wpadka, nie wolno się załamywać i wtedy jedynie wyciągać wnioski z własnych poczynań, wraz z ponoszeniem wszelkich tego konsekwencji. I takim podejściem do sprawy właśnie charakteryzuje się nasza dorosłość, lecz wcale nie ta papierkowa, ale duchowa.
Marta Akuszewska
