Jakie są dla nas optymalne warunki pracy? Jaka praca pozwala nam się spełniać życiowo i zawodowo? Który zawód nie powoduje uszczerbku na naszym zdrowiu – czy to fizycznym, czy też psychicznym? Po jakim czasie jesteśmy w stanie ocenić, że to, co robimy w pracy, jest naszym powołaniem – bądź wstępem do poważnych kłopotów?
Są to pytanie podstawowo, na które – w zasadzie – udzielenie odpowiedzi jest naszym obowiązkiem. Bo właściwe rozeznanie swoich potrzeb, szczególnie w dziedzinie tak elementarnej jak praca, jest podstawą zarówno zdrowia psychicznego, jak i fizycznego.
Zdarza się, że ktoś po przepracowaniu kilkudziesięciu lat w jednej instytucji zaczyna mieć dość dotychczasowych czynności – to naturalne.
Problem pojawia się jednak wtedy, gdy niemal od początku traktujemy własne miejsce zatrudnienia jak dopust boży. I każdy dzień, gdy musimy się podnieść z łóżka i zająć wyznaczone nam miejsce jest koszmarem.
Wejrzyjmy w siebie, i przypomnijmy sobie, jakie jest nasze nastawienie do porannych czynności zawodowych. Jeśli pierwszym uczuciem po przebudzeniu – na myśl o pracy – jest obrzydzenie, to jest to nieuchronny znak, że czas pomyśleć o innym miejscu zatrudnienia. Oczywiście, każdemu z nas zdarzają się momenty mniejszego entuzjazmu i ogólnego osłabienia, które przekłada się również na stosunek do pracy. Dlatego trzeba dobrze rozeznać, czy to tylko chwilowy spadek formy, czy też poważny sygnał alarmowy, że z naszym życiem jest coś nie w porządku.
Dlaczego ta ocena jest tak ważna? Dlatego, że praca zajmuje większą część naszego życia, i niewielu z nas jest w stanie się bez niej obejść. Spełnienie się w życiu zawodowym jest zatem podstawa naszego ogólnego zadowolenia, a tym samym – zdrowia. Gdy okazuje się, że większość naszego aktywnego czasu traktujemy jako zło konieczne, i męczymy się pracując – a nie jest to zmęczenie konstruktywne – to trzeba (po prostu) szukać dla siebie ratunku.
I nie można lekceważyć symptomów wypalenia i zniechęcenia zawodowego. Skutki takiego zaniedbania mogą być naprawdę bardzo szkodliwe dla naszego zdrowia. Depresje, nerwice – a w ich konsekwencji schorzenia psychiczne (bo organizm przestaje czuć potrzebę walki, gdy codzienność przynosi tylko rozczarowanie) – wszystkim tym możemy w przyszłości zapłacić za niewłaściwe dla nas zatrudnieni.
Nie piszę, że chodzi o pracę całkowicie zgodna z powołaniem – bo na taki komfort niewielu z nas może sobie pozwolić. Najczęściej właściwy wybór zawodu okazuje się sztuka kompromisu – lecz należy dążyć do tego, by był to kompromis udany.
Jeśli więc istnieję przesłanki, że nasza praca nam szkodzi – wtedy starajmy się zmusić wręcz do wysiłku (bo takie kroki przychodzą bardzo ciężko) by ja zmienić. Czasem, oczywiście, zmiana może się nie powieść – ale trzeba próbować. Dal nas samych.
MŚ
