Większość z nas żyje w takim świecie, w którym musimy nieustannie podporządkowywać się regułom nie lubianej (często) pracy. Skończyły się dawno czasy, gdy można było nie robić absolutnie nic, i jeszcze pobierać za to wynagrodzenie.
Swoją drogą, niewiele osób chyba tęskni do takiej sytuacji, gdy pobyt w pracy sprowadzał się do lektury gazety i sączenia coraz zimniejszej kawy.
Satysfakcja z życia zawodowego to ważny element naszej codzienności, a dobrze wykonywana praca daje radość – w większości przypadków. Czytanie, rozmowy i inne przyjemne rzeczy można z powodzeniem wykonywać w czasie wolnym.
Natomiast drugą skrajnością jest, gdy nie starcza nam w pracy czasu na takie sprawy, jak wizyta w toalecie, wymiana jednego niezawodowego zdania z jakimś przybyszem, czy przyjęcie niezbędnej do życia ilości płynów.
Do tego najczęściej dochodzi zespół czynności koniecznych do wykonania na wczoraj – a jak nie później okazuje, w większości zupełnie bezużytecznych – na kiedykolwiek. I na nic przydaje się wtedy nasze poczucie logiki – aby nie rozjuszyć szefa, musimy spełniać szereg zupełnie bezsensownych czynności. Mamy wtedy świadomość, że źle wydatkujemy nasz czas, a wysiłek, który podejmujemy w pracy, tak naprawdę niczemu nie służy.
A już z pewnością nie poprawia jakości czyjegoś życia – choć, być może, szef czuje się dowartościowany przez naszą karność.
Oczywiście, zawsze w takiej sytuacji możemy powiedzieć do widzenia nielubianemu miejscu zatrudnienia. Lecz zawsze również, mimo wszystko, jest to trudna decyzja. Głównie z tego powodu, że wielu z nas doświadczyło bycia bezrobotnym – i po takim przeżyciu w każdym tkwi odrobina lęku przed powrotem do stanu bez pracy.
Lecz gdy obecna praca przekracza granice naszej odporności (bez względu, w gruncie rzeczy, na przyczyny) – wtedy czas dokonać zestawienia, i gdy wszystko przemówi za odejściem – powiedzieć jednak żegnajcie – i pójść w inne miejsce, nawet na gorzej płatną posadę. Bo zdrowie psychiczne jest ważniejsze niż nawet o połowę wyższe wynagrodzenia – choć, rzecz jasna, takie rady łatwiej dawać, niż samemu wcielać je w życie.
MŚ
